تو اشکم را در آوردی      مرا از دل رها کردی           نسیمت اوج طوفان شد            بگو با من چه ها کردی

تو پایانی به آغازم         تو یک شوری به آوازم          به چشمت مرگ دل دیدی               شکستی بال پروازم

مرا در سوگ دل دیدی      ولی از ان نپرسیدی             دل من رام و خاکی بود                تو آن را زود دزدیدی

تو یار با وفا بودی         پر از عشق و صفا بودی         اگر بیمار دل بودم                  تو دردم را شفا بودی

ولی آخر چه حالی شد       دلت از عشق خالی شد            بگو یارم چه شد آخر               که عشق تو خیالی شد

من از عشق تو حیرانم        چو ابر غصه گریانم          بیا حال دل من بین                 که از سوگ تو ویرانم

چو ابر نو بهارم من       تو باغ و شوره زار م من         به دام چشمت افتادم               تو  صیاد و شکارم من

نگاهت محرم دل بود        جدایی از تو مشکل بود           دلم سرگرم بازی شد               ز پایان تو غافل بود

تو رفتی داغ تو بر من       تبت دارم به روی تن           ز وقتی رفتی از پیشم              برایم سخت شد بودن

چرا این شد جواب من        چرا گم شد سراب من            تو رفتی عاقبت حالا                 ببین حال خراب من

به عشق بودنت بودم         حالا نیستی که نابودم             ز عطر تو فراوانم             چه از تار و چه از پودم

تو عشقم را فنا کردی          خرابم را بنا کردی              سرود سرد رفتن را                تو با من آشنا کردی

تو را چون گل می پنداشتم      میان باغ دل کاشتم           ز هر خاری حذر کردم      چرا ؟ چون من تو را داشتم

تو ای گل مریم خوش بو      گل زیبا و هم خوش رو          ببین من دیر فهمیدم          که گل هم میشود دورو

(از نوشته های خودم در نوجوانی)

روز پاييزي ميلاد تو در يادم هست روز خاکستري سرد سفر يادت نيست ناله ی نا خوش از شاخه جدا ماندن من در شب آخر پرواز خطر يادت نيست تلخي فاصله ها نيز به يادت ماندست نيزه بر باد نشسته ست و سپر يادت نيست يادم هست ..... يادت نيست ......

خواب روزانه اگر درخور تعبير نبود پس چرا گشت شبانه در بدر يادت نيست من به خط و خبري از تو قناعت کردم قاصدک کاش نگويي که خبر يادت نيست يادم هست ...... يادت نيست

راز اين حلقه كه انگشت مرا اينچنين تنگ گرفته است به بر

 راز اين حلقه كه در چهره ي او

اين همه تابش و رخشندگي است !

مرد حيران شد و گفت :حلقه ي خوشبختي ست حلقه ي زندگي است .

همه گفتند مبارك باشد !

دخترك گفت دريغا كه مرا باز در معني آن شك باشد... .

سال ها رفت و شبي

زني افسرده نظر كرد بر آن حلقه ي زر

ديد در نقش فروزنده ي او

روزهايي كه به اميد وفاي شوهر

به هدر رفته هدر .

زن پريشان شد و ناليد كه واي ،

وای اين حلقه كه در چهره ي او

باز هم تابش و رخشندگي است

حلقه ي بردگي و بندگي است

فروغ فرخ زاد